 |
| |
| Wat duit
der pien, dae kleine teen |
| Det dink
det hink aan mien rechterbeen |
| Dae
vlaegel blief mich mer ummer joedasse |
| En vuur
dem mót ich mich mer sjteeds aanpasse |
|
|
| Ich gaef
det klein dink toch mer aan ein begien |
| Die kin
det verdrage, die vervaelende pien |
| Zoneet,
dan vreug ze det mer aan de grote Heer |
| Dae wit
dao mier van, dae haet dao vuur geleerd |
| |
| Toch kin
ich dem neet misse, heurt bie die anger veer |
| Wach ich
duuj hem get nao baove, op en neer |
| En blief
noe mer zo zitte, vervaelende aap |
| Naeve die
angere en dae grote knaap |
| |
